Интернетдаги бу галги суҳбатимизда Муҳаммад Солиҳ янги шеърлардан эмас, ўз боғчасига эккан ниҳоллардан баҳс этди.
Уларнинг бир-неча йил ичида мева берганини айтиб, бир боғбон севинчини изҳор этди: “Ватанда боғ яратиш бизга насиб бўлмади, ҳижратда насиб этди. Бу менинг эккан оғочларим: “Анор, Анжир, Олма, Беҳи”, дейди М.Солиҳ ва оғочлар исмини худди дўстларининг исмлари каби бош ҳарф билан ёзади.
Олча дарахти фонида набираси Осиё билан тушган суратни кўриб, “набиранинг исми ажойиб экан – Осиё! Бахтли бўлсин, илоҳим”, дедим.
Муҳаммад Солиҳ ҳам менинг набираларимга бахт тилади.
Биз – икки мухожир – ватандан узоқда шундай севиндик бугун тонгда…
Мен Муҳаммад Солиҳнинг Шўролар даврида ёзган ғалати шеърини бу қисқа этюдга илова этдим, чунки бу шеър нафақат Муҳаммад Солиҳнинг ўзи, нафақат мен, балки бугун ватанидан йироқда юришга махкум этилган минглаб инсонлар қисматини беихтиёр башорат қилган сатрлардир: