5 март куни Тошкентда журналист Андрей Кудряшов 59 ёшда ҳаётдан кўз юмди.
Андрей Анатольевич Ўзбекистон ҳаётини кўп йиллар давомида диққат билан кузатиб, ёритиб келган журналистлардан бири эди. У бир қатор маҳаллий ва хорижий нашрлар билан ҳамкорлик қилган, узоқ йиллар «Фергана» ахборот агентлиги билан ишлаган.
Унинг асосий ифода воситаси фотосуратлар эди. Кудряшов деярли доим суратга олар, гўё унинг камераси ҳар доим бирор воқеа ёки лавҳани кутгандек туйиларди. Бу лавҳалар ҳар доим ҳам катта ёки шов-шувли бўлмаслиги мумкин эди, аммо улар, албатта, ҳаётий чиқарди. У бошқалар кўздан қочирган манзарада ҳам кадрни кўра оларди.
Суратлар муаллифи Андрей Кудряшов.
Тошкент ҳовлилари, бозорлар, байрамлар, кўргазмалар, кичик шаҳарлар кўчалари, Ўзбекистон йўллари — Андрей Анатольевичнинг фотосуратлари айнан шу манзаралардан иборат эди. Унинг ишларида кам учрайдиган хусусият бор эди: улар нафақат ҳамкасбларни, балки бошқа одамларни ҳам илҳомлантира оларди. Айрим дўстлари унинг фотосуратларини кўргандан кейин расм чизишни бошлаганини айтган. Бу эса тасвир ортида нафақат маҳорат, балки ўзига хос нигоҳ ҳам борлигидан далолат беради.
Дўстлари яна бир кутилмаган жиҳатни эслашади: «Агата Кристи» гуруҳининг «Серое небо» қўшиғи Андрейни жуда таъсирлантирар, ҳатто кўзларига ёш келтирарди. Бу ҳолат унинг табиатига жуда мос эди — сокин, бироз ғамгин оҳанг, вақт руҳиятини ҳис қилиш ва уни кузатиш қобилияти.
Андрей Кудряшов. Фото: Facebook.
Андрей Анатольевич шеърлар ва мақолалар ҳам ёзар, ўлка тарихи билан ҳам фаол шуғулланарди. Уни фақат бугунги воқеалар эмас, балки баъзан жуда қадимги ўтмиш ҳам қизиқтирарди. У шаҳар тарихининг майда тафсилотлари, унутилган топонимлар ва асрлар аввал бу ерларда яшаган одамлар тақдири ҳақида узоқ изланишлар олиб бориши мумкин эди.
Фотожурналист инфаркт оқибатида тўсатдан вафот этди. Бу касаллик режалар тузиб, сафарларга ҳозирлик кўраётган одамларнинг ҳаётини кутилмаганда узиб қўяди. Вафотидан бирмунча вақт олдин у Facebook’да XVIII аср ўрталаридаги Чилонзор ҳақидаги роман устида бир йилдан бери ишлаётганини ёзганди.
«2026 йил кириши билан янги боблар ўз-ўзидан пайдо бўла бошлади. Қиш тугашини сабрсизлик билан кутяпман, шунда хизмат сафарлари ва экспедициялар яна мени бу тарихий телбаликдан чалғитади», — деб ёзган эди Андрей. Бу сатрларда унинг ўзига хос хислатлари — бироз ўз-ўзига киноя қилиш, бироз чарчоқ ва ҳаётга бўлган катта қизиқиш акс этган.
Суратлар муаллифи Андрей Кудряшов.
Андрей некрологларга ҳам фалсафий муносабатда бўлиб, бундай матнларда баъзан сукутнинг ўзи ҳам муҳим деб ҳисобларди. Журналистикада одатда шовқинли овозлар ва тезкор реакциялар кўп бўлади. Андрей Кудряшов эса бошқача — кузатувчи эди. У диққат марказида бўлишга интилмас, кўпроқ кузатиш, қайд этиш ва сақлаб қолишни афзал кўрарди. Бундай одамлар вақт ҳақидаги хотирани сезилмас тарзда яратиб боради. Шунинг учун ҳам уларнинг йўқлиги, айниқса, сезиларли бўлади.
Gazeta таҳририяти Андрей Кудряшовнинг яқинлари, дўстлари ва ҳамкасбларига ҳамдардлик билдиради.
Видолашув ва дафн маросими 7 март куни Боткин қабристонида бўлиб ўтади.