Ясмина қизим (9 ёш, 4-синф) ва Асадбек ўғлим (11 ёш, 6-синф) мендан тез-тез: «Рўза тутсак бўладими?», деб сўраб туришади. Мен эса бундай ташаббусларга ҳеч қачон қарши бўлмайман. Яхши ният билан бошланган ҳар қандай уринишни қўллаб-қувватлаш, ўз тажрибаларидан ўтиб кўришларига имкон бериш тарафдориман. Фақат ўқишларига салбий таъсир қилмаслик лозимлигини уқтираман.
Хуллас, ака-сингил бирга туриб, интернетдан дуолар излаб, саҳарлик қилишганди. Ясминанинг мактабидаги устози ўқувчиларга рўза тутиш мумкинлигини, аммо рўза тутган бўлса, ўқитувчини огоҳлантириш кераклигини тушунтирибди. Ясмина ўша куниёқ устозининг олдига бориб, рўзадорлигини маълум қилибди.
Шундан кейин нонуштасини ўзи билан олиб келиб, бирга овқатланадиган синфдошларию ўқитувчисинг ўзи ҳам Ясмина хижолат бўлмаслиги учун, унга билинтирмай тановул қилишга ҳаракат қилибди. Ҳатто бир дугонаси унинг ёнига келиб: «Мен нонушта қилиб бўлдим, олдингда ўтирсам бўладими?», деб сўрабди ҳам.
Бу воқеа биз учун жуда таъсирли бўлган. Немис мактабида рўзадор олдида овқатланиш одобсизлик саналиши, бошқа дин вакилларини ҳурмат қилиш ва бағрикенгликни тарғиб қилиш болаларга ёшлигидан ўргатилишини кўриб, беихтиёр хурсанд бўласан, киши.