1840 йиллар. Нью-Йорк жадал ўсиб бормоқда. Шаҳарга ирланд ва немис муҳожирлари тобора кўпроқ кўчиб кела бошлаган. Улар шундоғам етарлича хилма-хил бўлган аҳоли сафига қўшилади — бу вақтга келиб шаҳарда голланд, инглиз, француз, шотланд ва скандинавиялик кўчманчиларнинг авлодлари, шунингдек, афро-америкаликлар ва яҳудийлар истиқомат қилиб келаётганди.
Шаҳар зичлашиб, жамоат жойлари етишмаслиги эса янада яққолроқ сезила бошлайди. Ўша даврда мавжуд бўлган айрим истироҳат боғлари ва хиёбонлар хусусий бўлиб, фақат бадавлат нью-йоркликларгина уларга кириш имконига эга эди.
Журналистлар, меъморлар ва шаҳар ислоҳотчилари бундай ҳолатга қарши чиқадилар. Улар ҳукуматни Нью-Йоркда катта жамоат боғи — одамлар бойлиги ва келиб чиқишидан қатъи назар ташриф буюриши мумкин бўлган кенг бир макон яратишга чақирадилар.